Dit gebied bevindt zich in de smalle duinengordel van de Middenkust tussen Blankenberge en Zeebrugge enerzijds en de kustpolders ten noorden van Brugge anderzijds. Het omvat zowel een kustduinenlandschap met strand, zeereepduinen en blonde duinen als een restant van het typische landschap van de Middenkustpolders tussen Uitkerke en Lissewege, gekenmerkt door een vlak, open tot halfopen agrarisch landschap doorsneden door polderwaterlopen of aders. Van enkele voormalige dijken, waaronder de Graaf Jansdijk en de Evendijk zijn enkele structuurkenmerken bewaard.
Het kustduingebied is nagenoeg onbebouwd op enkele toeristisch-recreatieve voorzieningen van strandclubhuizen, kijkplatformen en vissteigers na. In de binnenduinrand is een snoer gelegen van een zevental min of meer vergraven duinmeertjes. In de badplaats Blankenberge en de Strandwijk van Zeebrugge bevinden zich hoogbouw, strandcabines, een achttal strandhoofden en een wandelpier met restaurantuitbating.
In het gebied komen verder enkele zilte poldergraslanden met microreliëf voor met daarnaast ook talrijke grachtjes en sloten met rietkragen, waarvan enkele gerelateerd zijn aan vervaagde getijdegeulen zoals deze van de Olevliet. De graslandkernen worden afgewisseld met verspreid gelegen akkerlanden. Diverse, vaak kunstmatige ontwateringsgrachten staan in voor de complexe afwatering van het gebied, beheerd door wateringen.
In het afgebakende gebied zijn voorlopig geen archeologische sites gelokaliseerd uit de Middeleeuwse periode of daarvoor. Op historische kaarten worden wel enkele terpen aangeduid die wijzen op het gebruik van het oorspronkelijke schorrengebied voor schapenbeweiding, voorafgaand aan de vroegste inpolderingen. Mogelijk werden enkele van deze terpen nadien bewoond.
Het toponiem Oudemaarspolder - op recentere documenten ook Oudemanspolder - wordt voor het eerst opgetekend in 1288, voor een smal en evenwijdig aan de kust gelegen polder tussen Blankenberge en Heist, gevat tussen de Evendijk, reeds vermeld in de 11de-12de eeuw, en de (vroegere) Zeedijk of (latere) Graaf Jansdijk. De vroegste aanlegpogingen ervan, waarbij bestaande getijdegeulen werden afgedamd, worden in de literatuur al gesitueerd omstreeks 1170. De Oudemaarspolder ontleent zijn naam vermoedelijk aan de Abdij van Sint-Omaars (confer Sint-Audomarus), waarvan de monniken tiendrechten bezaten in het gebied, en waarvan het recentere toponiem Oudemanspolder slechts een volksetymologische vervorming is.
De kustvlakte was in de middeleeuwen nog niet volledig afgesloten van de zee. Dijken beschermden het land tegen overstromingen en vermeden dat er nog zout/zilt water binnenstroomde of lieten strategische inpolderingen toe. Deze middeleeuwse dijken vormden veelal de grenzen van wateringen (voorlopers van huidige polderbesturen). In het afgebakende gebied was dit de watering van de Eiesluis (confer Heisluis), genoemd naar de vroegere houten zeesluis nabij Heist, gebouwd omstreeks 1260, langs waar het water van de West-Ede en de Oost-Ede werden afgevoerd.
De Oudemaarspolder is de eerste polder die buiten de Evendijk werd ingewonnen door het opwerpen van zogenaamde inlagedijken of weerdijken, aanvullend beschermde zeedijken aan de binnenduinrand. Deze in oorsprong vermoedelijk 13de-eeuwse inlagedijken, die hier dus het risico van een zeedoorbraak door de duinen beperkten, werden later, vanaf de late 14de en begin 15de eeuw, ingepalmd door de zogenaamde Graaf Jansdijk. Het initiatief voor deze dijk lag in de 14de en vroege 15de eeuw bij het bestuur van het Brugse Vrije en de lokale watering van de Eiesluis.
In het hier afgebakende resterende deel van de Oudemaarspolder komen geen middeleeuwse polderhoeven voor. In het gebied moeten vooral kleinschalige, zelfstandige landbouwers actief geweest zijn die een gemengd bedrijf combineerden met activiteiten in de visvangst, de turfgraverij of de wolverwerking. Uit archiefbronnen blijkt dat er hier door aankoop of schenking wel eigendommen van grote abdijen zoals Ter Doest uit Lissewege en Sint-Pieters uit Gent waren gesitueerd. Ook het Brugse Sint-Janshospitaal en een aantal parochiale instellingen uit de omgeving bezaten eigendommen in de watering van de Eiesluis. Mogelijk speelden deze abdijen en instellingen een rol bij lokale herinpolderingen en herbedijkingen na kritieke overstromingen, toen het landgebruik tijdelijk moest opgeheven worden. In dit verband kan in de resterende Oudemaarspolder, langs de Zeebruggelaan, een restant van een wiel worden aangewezen, als relict van een vroegere dijkdoorbraak. Ook elders langs de Evendijk zijn nog dergelijke landschapsrelicten te vinden.
Kusterosie gevolgd door zandverstuiving gaf vanaf het midden van de 14de eeuw aanleiding tot de spontane vorming van een hogere duinengordel, terwijl het zeefront meer dan 100 meter werd teruggedrongen ten koste van het polderareaal. De zandverstuiving bedreigde in zekere zin de dijkinfrastructuur, maar de duinvorming bood tegelijk garanties voor een betere zeewering. Hiervoor moest het duinzand voldoende worden vastgelegd, wat eerst gebeurde met stro- en rijshoutbundels en later ook met helmbeplantingen.
Vanaf de 14de eeuw werd bij Blankenberge, aan het toenmalige vissersdorp ‘Scharphout’, en bij Heist al het bestaan van vuurtorens of zogenaamde ‘vierboeten’ als havensignalisatie aangehaald. Het ondertussen verdwenen baken van Blankenberge moet gesitueerd worden nabij de huidige wandelpier, waar zich even verder - nabij de gemeentelijke oostgrens - ook een galg bevond.
In de loop van de 16de en 17de eeuw was de duinengordel buiten de zeedijk sterk aangegroeid waardoor de zeewerende functie van de Graaf Jansdijk onbeduidend werd. In de binnenduinrand en tussen de laatste sporen van de inlagedijkjes, ontwikkelde zich een snoer van duinmeertjes of zogenaamde ‘fonteintjes’, gevoed door zoet kwelwater. Ondanks een blijvende dreiging vanuit zee kon de agglomeratie van Blankenberge zich in oostelijke richting uitbreiden. Toch bleef dit stuk van de Vlaamse Noordzeekust bij uitstek een zwak punt in de zeewering. Stormvloeden in de 17de eeuw noopte tot terugkerende maatregelen waarbij op het strand zogenaamde rijshoofden met houten palen en steenbestortingen werden gebouwd die de voorduinen tegen golfslag moesten beschermen. De Tachtigjarige oorlog (1568-1648) en de Spaanse Successieoorlog (1701-1713) hebben een minder grote impact gehad in het gebied dan de onmiddellijk aansluitende gebieden ten westen en ten oosten. In 1657 werd de Eiesluis verlaten omdat de watering toelating kreeg om het overtollige water van de Oudemaarspolder voortaan, samen met andere polders, via de nieuwe Isabellavaart af te voeren richting Knokke en de Zwinmonding. In het gebied werden nieuwe watergangen gedolven of bestaande verbreed, waaronder de Graaf Jansader (confer Noordvaart of Kruisvaart), de Olevliet en de Sint-Jansader. Onder de Evendijk werden lokaal sifons aangelegd.
Ook in de 18de eeuw bleef de bezorgdheid rond een afdoende zeewering bestaan en werden plannen uitgewerkt om tussen Blankenberge en Heist bijkomende rijshoofden te bouwen. Het bestuur van het Brugse Vrije nam in 1715 het voorlopige en in 1739 het volledige onderhoud van de zeeweringen over van de wateringen. Stormvloeden in de 18de eeuw brachten opnieuw beschadigingen aan de zeewering in het gebied, die steeds moest worden hersteld, in combinatie met rijshoutbundels en helmbeplantingen evenals met doornstruweel. De preventieve functie van de Graaf Jansdijk bleef wel belangrijk, waardoor deze structuur, samen met de inlagedijkjes en bijhorende duinmeertjes onderhouden werden.
Onder het Franse bewind werden omstreeks 1804-1807 de meeste strandhoofden tussen Blankenberge en Heist heropgebouwd en verlengd, terwijl ook enkele stenen trappen werden gebouwd om het strand beter te bereiken. Nadien, onder het Hollandse bewind, en alweer na stormvloeden, werd ingezien dat er een nog meer doorgedreven zeewering noodzakelijk was. Grondige aanpassingen met enkele stenen zeedijken en strandhoofden werden wel pas doorgevoerd onder het Belgische bewind, nadat tussen 1843 en 1847, meer oostelijk, het Leopoldkanaal als nieuwe afwateringsstructuur werd gerealiseerd.
In de late 19de eeuw en begin 20ste eeuw kende het gebied tussen Blankenberge en Zeebrugge belangrijke ontwikkelingen door het opkomend kusttoerisme en nieuwe economische expansies. Vanuit Brugge werd omstreeks 1868, via Blankenberge, een treinspoorverbinding gerealiseerd tot Heist. Tussen 1895 en 1905 werd ook het havencomplex Brugge-Zeebrugge uitgebouwd. De treinspoorlijn tussen Blankenberge en Heist werd omstreeks 1907, na het realiseren van een rechtstreekse treinverbinding tussen Brugge en Zeebrugge, ingeschakeld in een al gedeeltelijk ontwikkelde stoomtramlijn tussen Oostende, Blankenberge en Heist, in 1912 doorgetrokken tot Knokke. Deze spoorinfrastructuur werd tussen 1900 en 1933, onder impuls van koning Leopold II en geïnspireerd op Amerikaanse voorbeelden, uitgebreid als zogenaamde ‘parkway’ met de aanleg van de Kustlaan of Koninklijke Baan om, startend vanuit Knokke, alle badplaatsen via een rijweg met elkaar te verbinden.
Aansluitend bij de opkomst van het kusttoerisme en geïnspireerd op Engelse voorbeelden werd in 1894, vanuit een private vennootschap, de wandelpier van Blankenberge opgericht, als eerste op het Europese vasteland. Het was een gietijzeren constructie met een paviljoen met feestzaal, een muziekkiosk en een (niet gerealiseerd) zwembad. Na vernielingen tijdens de Eerste Wereldoorlog werd wandelpier in 1931 als betonnen constructie heropgebouwd door de stad Blankenberge. Op het eindpunt verscheen een nieuw paviljoen met pretpark, later ook uitgebaat als restaurant of brasserie. De wederopgebouwde wandelpier verhoudt zich tot de luxueuze art deco-dubbelresidentie van het zogenaamde Palais du Comte Jean, gebouwd in 1929, waarvan de naamgeving verwijst naar de achtergelegen Graaf Jansdijk.
Omstreeks de eeuwwisseling werd gezocht naar een verdere stedenbouwkundige ontwikkeling voor de Strandwijk in Zeebrugge, in samenhang tot de uitbouw van de Brugse zeehavenuitrustingen. Een uitgetekend plan voorzag onder meer in een residentiële ontwikkeling waarbij een deel van het gebied van De Fonteintjes, alsook van de Oudemaarspolder zou worden ingenomen. Maar het plan kende geen succes. In 1914 werd door de Maatschappij van de Brugse Zeehaven enkel het eclectische Palace Hotel opgetrokken. Het luxueuze hotel was bedoeld voor het rijke cliënteel van de transcontinentale zeevaart- en spoorweglijnen die Zeebrugge als aanlegplaats hadden gekozen.
De Eerste Wereldoorlog heeft een minder grote impact gehad in het gebied dan het onmiddellijk aansluitende gebied ten oosten, dat dichter bij de landsgrens aansloot. Belangrijker was de Tweede Wereldoorlog waarbij vanaf 1941 in het gebied, zowel in de binnenduinrand als in het achterliggende poldergebied talrijke bunkersites en geschutsplatformen werden gebouwd als onderdeel van Duitse kustverdedigingswerken van de Atlantikwall. Enkele van deze betonnen constructies bleven bewaard.
Het naoorlogse kusttoerisme zorgde voor een verdere toename van hoogbouw ter hoogte van Blankenberge en de Strandwijk van Zeebrugge, waarbij het duingebied daartussen, ondanks enkele opvullingen en nivelleringen, grotendeels gevrijwaard bleef. Het gebied van De Fonteintjes wordt sinds 1978 beheerd als natuurreservaat.
In het huidige landschapsbeeld zijn het strand, de duinengordel met een reeks van duinmeertjes, de dijken (veelal in combinatie met wegen) en de waterlopen (vaak kunstmatige ontwateringsgrachten) de voornaamste structuurbepalende elementen. De kustduinen en de duinmeertjes in het bijzonder dragen een bijzondere variatie aan biotopen, deels struweel en bos en deels open water met overgangen naar rietland met bijzondere verlandingsvegetaties hebben een zeer grote floristische en faunistische waarde. Lokaal komen verdedigingswerken uit de Tweede Wereldoorlog voor. Een deel van de Oudemaarspolder vertoont nog een typisch landgebruik gerelateerd aan de fysische structuur van overdekte kreekruggronden, overdekte poelgronden, overdekte oude kleiplaatgronden en dekkleigronden, afgewisseld met lokale uitgeveende gronden. Tussen de percelen zijn talrijke grachtjes gegraven waarin rietkragen staan. De historisch permanente graslanden, soms met veedrinkpoelen en natte slenken, hebben een grote floristische en faunistische waarde.
Motivatie voor de afbakening
De afbakening van het gebied omvat een deel van de ‘Westelijke Middenkust’ en van het ‘Oostelijke Middelland’ tussen de wandelpier van Blankenberge en het Palace Hotel aan de westelijke havendam van Zeebrugge, met het duingebied van De Fonteintjes en de Oudemaarspolder, van elkaar afgezonderd door de N34 Kustlaan of Koninklijke Baan. Langs de zeezijde, ten noorden, wordt de laagwaterlijn als begrenzing genomen. In het westen wordt de wandelpier van Blankenberge vanaf het strandhoofd net ten westen ervan met het aansluitend bouwblok rond het Palais du Comte Jean met de Alfred Verweehelling en de Valerius De Saedeleerhelling als begrenzing genomen en in het oosten de westelijke havendam van Zeebrugge met het bouwblok rond het Palace Hotel met de Antoine de Gerlachestraat, Brusselstraat en de Baron de Maerelaan. De zuidelijke grens is deels bepaald door de Albert Ruzettelaan/Koning Albert I-laan en de Kustlaan maar overschrijdt dan ten zuidoosten de Kustlaan om het resterende deel van de Oudemaarspolder in te sluiten tot aan de N335 Evendijk-West. Aan de zuid- en oostzijde zijn ook de Graaf Jansader en de Sint-Jansader gedeeltelijk bepalend voor de afbakening. Het provinciedomein Zeebos, een recenter en dus historisch minder relevant bos, worden niet in de afbakening opgenomen. De landelijke bebouwing zonder duidelijke erfgoedwaarde aan de rand van deze wegen en kanalen maakt geen deel uit van het afgebakende gebied zodat de grens op de tuinpercelen aan de achterzijde van de bebouwing ligt. Bouwkundig erfgoed en sites die belangrijk zijn om de landschapsgenese van het gebied te begrijpen, zitten wel mee in de afbakening vervat, net zoals bebouwing waarvan de schaal en de inplanting nog verwijst naar een vroegere landelijke bebouwing of ontwikkeling van het kustlandschap.
De wandelpier van Blankenberge, beschermd als monument (MB 16/04/2004), het Palais du Comte Jean, beschermd als monument (MB 05/09/2003) en het Palace Hotel, beschermd als monument (MB 14/01/1994), worden integraal in de afbakening opgenomen.
Voor de huidige afbakening is uitgegaan van de gebieden ‘De Fonteintjes en omgeving’ en ‘Oudemaarspolder’ zoals deze in 2012, na een actualisatie van de Landschapsatlas (2001), zijn afgebakend. Beide gebieden worden nu samengevoegd, naar analogie met het eerder in 2007 vastgestelde gebied ‘Uitkerkse Polder‘ (https://id.erfgoed.net/aanduidingsobjecten/10586) waar ook een overschrijding van de N34 Blankenbergsesteenweg in de afbakening is gemaakt om de duin-polderrelatie te vatten. Daar werd gesteld dat de harde fysische barrière van de N34 Kustlaan of Koninklijke Baan de grens van het duinenfront accentueert. Ten opzichte van de afbakeningen van 2012 werden enkele aanpassingen doorgevoerd:
Het gebied heeft archeologische waarde omwille van de potentiële sporen van middeleeuwse of vroegere bewoningssites en van middeleeuwse tracés van bedijkingen, waaronder de Evendijk en de Graaf Jansdijk. Beide defensieve polderdijken zijn onderdeel van de vroegere watering van de Eiesluis en de Blankenbergse watering, met uitzonderlijke restanten van inlagedijkjes of weerdijkjes enerzijds en van wielen als relicten van vroegere dijkdoorbraken anderzijds. Al deze sporen en overblijfselen laten toe het maritiem-landschappelijke geheel van de Vlaamse Middenkust te reconstrueren.
Ook de resterende, deels overstoven Duitse kustverdedigingswerken uit de Tweede Wereldoorlog, met onder meer bunkersites en geschutsplatformen, laten toe om de verdedigingslinie van de Atlantikwall langs de Noordzeekust beter te begrijpen.
", "waardetypes": [{"uri": "https://id.erfgoed.net/thesauri/waardetypes/38", "label": "archeologische waarde"}]}, {"motivatie": "Het gebied heeft historische waarde omwille van de bijzonder karakteristieke ontginningsgeschiedenis gelinkt aan de oostelijke kustvlakte. Door de stapsgewijze bedijking en inpoldering vanaf de 11de-12de eeuw was de antropogene invloed op het landschap in het gebied zeer groot. De op zee gewonnen gronden werden als landbouwgronden in gebruik genomen. Het resultaat ervan is een grotendeels door de mens getekend polderlandschap, met dijken, afwateringsgrachten en typische perceleringspatronen. De polderdijken van de Evendijk en Graaf Jansdijk vormen cruciale landschapsstructuren in de ontstaansgeschiedenis, als grensstellende of waterkerende elementen, uitzonderlijk ook met restanten van inlagedijkjes of weerdijkjes en van een wiel, als relict van een vroegere dijkdoorbraak.
De Oudemaarspolder, als toponiem voor het eerst opgetekend in 1288, is een voorbeeld van een door het bestuur van het Brugse Vrije en de lokale watering van de Eiesluis doorgevoerde landbouwontginning. Het was oorspronkelijk een langgerekte polder ten noorden van de Evendijk, die uitzonderlijk buitendijks werd ingewonnen en waarvan in het gebied het laatste overgebleven restant bewaard is. De Oudemaarspolder ontleent zijn naam vermoedelijk aan de Abdij van Sint-Omaars, waarvan de monniken tiendrechten bezaten in het gebied, en waarvan het recentere toponiem Oudemanspolder slechts een volksetymologische vervorming is.
Elke inpolderingsfase en eventuele veenontginningsfase wordt gekenmerkt door een specifieke mix van landschapskenmerken, zoals opslibbingshoogte, dijkmorfologie, microreliëf, geulrestanten, perceelstructuur en –vorm,... De huidige percelering en het landgebruik zijn goed vergelijkbaar met de toestand op de historische kaarten, waarbij een groot deel van de huidige graslanden een historisch permanent karakter heeft. Het huidige hydrografisch stelsel met kunstmatige ontwateringsgrachten van de Graaf Jansader en Sint-Jansader, vervaagde geulen en kreken van de Olevliet, grachten, sloten en laantjes is het complexe resultaat van verschillende historische fasen. Daarbij horen zowel zeer vroege, middeleeuwse als recentere afwateringssystemen.
De kustduinen tussen Blankenberge en Zeebrugge, met de unieke duinmeertjes van De Fonteintjes en de best bewaarde dijkrestanten van de mythische Graaf Jansdijk, illustreren de kritische positie van de kustlijn ten aanzien van stormvloeden bekend vanaf de 11de eeuw tot heden. Van de herhaalde initiatieven rond kustverdediging en zeewering getuigen niet enkel de dijkinfrastructuur, maar ook de duinbeschermingen met helmbeplanting en met stro- en rijshoutbundels, maar ook de houten en stenen strandhoofden en stenen zeedijken.
De wandelpier van Blankenberge, als enige aan de Belgische kust, getuigt onmiskenbaar van het opkomend kusttoerisme in de late 19de en begin 20ste eeuw. De wandelpier, oorspronkelijk uit 1894 en na vernielingen tijdens de Eerste Wereldoorlog heropgebouwd tijdens het interbellum, is de eerste dergelijke constructie op het vasteland.
De talrijke resterende, deels overstoven Duitse kustverdedigingswerken met onder meer bunkersites en geschutsplatformen uit de Tweede Wereldoorlog, vormen een getuige van de massieve verdedigingslinie van de Atlantikwall.
", "waardetypes": [{"uri": "https://id.erfgoed.net/thesauri/waardetypes/43", "label": "historische waarde"}]}, {"motivatie": "Het gebied heeft een hoge esthetische waarde met goed bewaarde kenmerken. In de smalle duinengordel tussen Blankenberge en Zeebrugge biedt een uitzonderlijke reeks van kleine duinmeertjes, een zeer gevarieerd kustduinlandschap. De vegetaties in het natuurreservaat van De Fonteintjes, met verrassend ongewone moeras- en watervegetaties en duingraslandvegetaties tussen de eerder vertrouwde open helmduinen en halfopen duinstruwelen, zorgen voor een grote belevingswaarde.
Het poldergebied met het laatste restant van de Oudemaarspolder heeft een grotendeels authentiek landelijk en uitgesproken agrarisch karakter vanwege de zeer lage bebouwingsgraad, de grillige waterlopenstructuur in samenhang met percelering en de kleine graslandcomplexen met microreliëf.
Het maritiem-landschappelijke geheel laat de waarnemer zintuigelijke schoonheid ervaren. De typische kenmerken van het open tot halfopen duinlandschap en het vlakke polderlandschap zorgen voor een contrasterend landschapsbeeld.
", "waardetypes": [{"uri": "https://id.erfgoed.net/thesauri/waardetypes/42", "label": "esthetische waarde"}]}, {"motivatie": "Het gebied heeft een zekere culturele waarde als maritiem-landschappelijk geheel waaraan het permanent zoeken naar veiligheid ten aanzien van stormvloeden vanuit zee verbonden is. De middeleeuwse geschiedenis van de zeewerende dijken, waaronder de mythische Graaf Jansdijk, is hiervan een bijzondere getuige, al is de werkelijke aanleg van deze dijkstructuur, die bekend is van Duinkerke tot Terneuzen niet enkel en alleen aan de Vlaamse graven toe te wijzen.
Het gebied getuigt omwille van zijn ontginningsgeschiedenis van een zekere middeleeuwse welvaartsperiode met belangrijke economische en culturele ontwikkelingen (overzeese handel,...) gevolgd door een lange periode van recessie en conflicten (godsdienstoorlogen, successieoorlogen en revolutionaire oorlogen). Volksverhalen over de dreiging van de zee (stormvloeden, dijkdoorbraken) hangen hiermee samen.
", "waardetypes": [{"uri": "https://id.erfgoed.net/thesauri/waardetypes/41", "label": "culturele waarde"}]}, {"motivatie": "De pier van Blankenberge is het meest opvallende baken langs de kustlijn en wordt vanop verre afstanden waargenomen. De verhoogde, op pijlers geplaatste wandelpier reikt ver in zee en wordt bij het eindpunt geaccentueerd door een paviljoenachtig gebouw. De wandelpier zorgt, samen met de parallelle stenen strandhoofden, voor een ruimtelijke structurering van het overigens vlakke strand.
", "waardetypes": [{"uri": "https://id.erfgoed.net/thesauri/waardetypes/46", "label": "ruimtelijk-structurerende waarde"}]}, {"motivatie": "De Pier van Blankenberge heeft een uitzonderlijke stedenbouwkundige waarde als uniek voorbeeld van een wandelpier langs de Belgische kust, gericht op het opkomend kusttoerisme. Het bouwwerk, origineel opgetrokken in 1894 maar weliswaar in 1931 heropgebouwd na vernielingen tijdens de Eerste Wereldoorlog, is gebaseerd op planmatig vergelijkbare Engelse voorbeelden. De zeewaarts gerichte hoogbouw van de dubbelresidentie Palais du Comte Jean uit 1929 verhoudt zich tot de wandelpier en versterkt de ruimtelijk samenhang.
Ook het gaaf bewaarde Palace Hotel in Zeebrugge getuigt van een stedenbouwkundige waarde, als één van de weinige gerealiseerde bouwwerken uit een Frans-Belgisch ontwerpplan voor de residentiële ontwikkeling van de Strandwijk, samenhangend met de beoogde zeehavenuitrustingen op het einde van de 19de eeuw. Zowel de wandelpier als het Palais du Comte Jean en het Palace Hotel zijn zeldzame voorbeelden van architecturaal bijzondere en luxueuze hoogbouw langs de Belgische kust.De Kustlaan of Koninklijk Baan, die het gebied van west naar oost doorsnijdt, is tussen 1900 en 1933 aangelegd onder impuls van koning Leopold II. Het ontwerp is geïnspireerd op de Amerikaanse voorbeelden van ‘parkways’, waarin steden of stadsdelen door grote boulevards met elkaar werden verbonden. Hier werd deze laan, nog op het oorspronkelijke tracé in het landschap bewaard, ontworpen om alle badplaatsen langs de Belgische kust als een vorm van ‘landscape urbanism’, via een rijweg met elkaar te verbinden.
", "waardetypes": [{"uri": "https://id.erfgoed.net/thesauri/waardetypes/48", "label": "stedenbouwkundige waarde"}]}, {"motivatie": "De wetenschappelijke waarde van het duingebied uit zich onder meer door een vrij uitzonderlijke kweldruk in de lokale zoetwatervoorraad. Deze ligt aan de basis van de vorming van een reeks van relatief weinig verstoorde duinmeertjes in de binnenduinrand tussen Blankenberge en Zeebrugge. Deze abiotische omstandigheden in De Fonteintjes zijn bepalend voor het voorkomen van zeldzame en soortenrijke moeras- en watervegetaties en duingraslandvegetaties met onder meer wilde orchideeën. Deze vegetatiepatronen onderstrepen de bijzondere natuurwetenschappelijke waarde van het gebied. Door het uitzonderlijk gevarieerde en afwisselend vochtige en (tijdelijk) droge duinbiotoop is het gebied van De Fonteintjes ook bijzonder voor onder meer insecten en weekdieren.
Het huidige landschap van de Oudemaarspolder, en meer bepaald de bodem en het micro-reliëf, zijn het resultaat van enerzijds de langdurige getijdenwerking via hoofd- en zijkreken, en anderzijds de menselijke ingrepen om de getijdenwerking en overstromingen in de hand te houden zodat dit oorspronkelijk buitendijkse slikken- en schorrengebied ingepolderd konden worden. De complexe bodemgesteldheid bepaalt nog grotendeels het landgebruik waarbij graslanden overwegend in de lagere dekkleigronden en de uitgeveende gronden en de overdekte poel- en overdekte kleiplaatgronden voorkomen en de akkers eerder op de hogere, al dan niet overdekte kreekruggronden.
Het maritiem-landschappelijk geheel heeft een grote informatiewaarde inzake de geomorfologie, geologie en genese van het poldergebied rond de vervaagde geulsystemen van de Olevliet omdat het, ondanks de talrijke vergravingen door de eventuele veenontginning en de aanleg van dijken, lokaal goed bewaard is gebleven. Het geulstelsel dat langzamerhand op natuurlijke wijze, en al dan niet door menselijk toedoen is verland, vormt de basisstructuur voor een grote verscheidenheid aan bodemkundige gradiënten. Dit weerspiegelt zich in het algemeen landgebruik (landbouwpercelen, wegen, ...) en in een relatief grote verscheidenheid aan landschapselementen met een soortenrijke flora en fauna tot gevolg. De geïsoleerde graslandcomplexen hebben een floristische rijkdom met een groot aandeel water- en moerasvegetaties, evenals graslandvegetaties gebonden aan zilte milieus. Op faunistisch vlak vormen deze gebieden broed-, pleister- en overwinteringsplaatsen voor steltlopers en ganzen.
", "waardetypes": [{"uri": "https://id.erfgoed.net/thesauri/waardetypes/50", "label": "wetenschappelijke waarde"}]}]}}}]}