De westtoren met annexen van de Sint-Niklaaskerk in Liedekerke is beschermd als monument.
", "provincie": "Vlaams-Brabant", "gemeente": "Liedekerke", "straat": "Gemeenteplein", "adres": "Gemeenteplein 12 (Liedekerke)", "waarden": {"algemeen": {"tekst": "Het monument de westtoren met annexen van de Sint-Niklaaskerk in Liedekerke is van algemeen belang wegens de volgende erfgoedwaarden:
"}, "waardesets": [{"motivatie": "De westtoren en de twee annexen van de Sint-Niklaaskerk hebben een historische waarde als bewaard gebleven delen van de vroegere, oorspronkelijk middeleeuwse kerk van Liedekerke. Zij vormen het laatste zichtbare overblijfsel van het verdwenen kerkgebouw dat vermoedelijk schade opliep tijdens de godsdienstoorlogen in het derde kwart van de 16de eeuw. De bouw van de huidige westtoren en annexen houdt wellicht hiermee verband. Aan de bouw van de westtoren en de annexen herinnert de jaarsteen ‘1636’ aan de binnenzijde van het westportaal. Door hun volume, vormgeving en materiaalgebruik onderscheiden de westtoren en de annexen zich duidelijk van het latere kerkgebouw uit 1902–1904, waardoor zij als herkenbare relicten van een oudere bouwfase bewaard zijn gebleven. De klokkenstoel uit de 17de of 18de eeuw toont aan dat de kerktoren zijn oorspronkelijke functie als drager van de kerkklokken doorheen de eeuwen heeft behouden. De aanwezigheid van deze historische constructie illustreert de continuïteit in het gebruik en de inrichting van de kerktoren sinds de vroegmoderne periode. De vier bewaarde kerkklokken dragen bij aan de historische waarde van de westtoren. Eén klok dateert uit 1859, de drie andere klokken werden in 1953 gegoten door de gerenommeerde klokkengieterij Michiels uit Doornik. Deze firma speelde in de 20ste eeuw een belangrijke rol in de productie van kwalitatief hoogstaande kerkklokken en beiaarden in binnen- en buitenland. Hoewel het werk van de firma Michiels reeds ruim vertegenwoordigd is binnen het beschermd bestand, bezitten de klokken van Liedekerke erfgoedwaarde als onderdeel van een historisch gegroeid ensemble. Samen met de oudere klok uit 1859 en de bewaarde klokkenstoel illustreren zij de opeenvolgende fasen in de geschiedenis van de toren. De klokken hebben bovendien waarde als een historisch muziekinstrumentaal ensemble, dat als klinkend geheel de traditionele auditieve rol van de kerktoren voor de gemeenschap vervult. Ook de drie wijzerborden dragen bij tot de historische waarde van de westtoren. Twee wijzerborden dateren uit 1839, een derde uit 1906. Zij vormen materiële getuigen van de eeuwenlange functie van de toren als openbaar uurwerk voor de dorpsgemeenschap.
", "waardetypes": [{"uri": "https://id.erfgoed.net/thesauri/waardetypes/43", "label": "historische waarde"}]}, {"motivatie": "De westtoren en de annexen van de Sint-Niklaaskerk bezitten architecturale waarde omwille van de architecturale typologie en het historische materiaalgebruik. Het gaat om een representatief voorbeeld van een kerkelijke westtoren, een wijdverspreid torentype binnen parochiekerken in Vlaanderen, dat zowel in landelijke als stedelijke context voorkomt en waarvan de toepassing zich uitstrekt van de middeleeuwen tot de 18de eeuw. De spitsbogige galmgaten, het kruisribgewelf binnenin en de spitsbogige gordelboog naar het kerkschip getuigen van het doorleven van gotische bouwvormen in de kerkarchitectuur in Vlaanderen in de 17de eeuw. Het buitenparement van de westtoren en de annexen is grotendeels opgebouwd uit Ieperiaan-kalksteen, een natuursteen die in Vlaanderen slechts beperkt voorkomt en waarvan de historische ontginning zich concentreerde in de Denderstreek. Naast Ieperiaan-kalksteen is ook Ledesteen gebruikt, een eveneens lokale natuursteen die ontgonnen werd in een ruim gebied van het zuidoosten van Oost-Vlaanderen tot voorbij het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Samen dragen deze materialen bij aan het regionaal gebonden uitzicht van de westtoren en de annexen. De in 1906-1907 toegevoegde spits en traptoren dragen bij tot de architecturale waarde. Het natuurstenen parement van de traptoren sluit aan bij het materiaalgebruik van de toren, en onderscheidt zich zo van het latere kerkgebouw, dat een ander materiaalgebruik kent. De spits is beeldbepalend voor het uiterlijk van de westtoren. Constructief hangt hij samen met de torenromp uit 1635-1636: de vier grote kepers van de torenkap rusten op korbelen die zijn ingewerkt in het metselwerk ter hoogte van de galmgaten. De drie wijzerborden (twee uit 1837 en één uit 1906) bepalen mee het uiterlijk van de toren en dragen zo bij tot de architecturale waarde. De architecturale waarde wordt versterkt door het behoud van de historische indeling van de toren en de aanwezigheid van oorspronkelijke balklagen, zij het gedeeltelijk verborgen achter latere interieurinrichtingen.
", "waardetypes": [{"uri": "https://id.erfgoed.net/thesauri/waardetypes/39", "label": "architecturale waarde"}]}]}}}]}